Staw kolanowy to jeden z największych stawów w ludzkim ciele. Łączy ze sobą kość piszczelową, udową oraz rzepkę.

Staw kolanowy jest stabilizowany przez cztery główne więzadła: więzadło krzyżowe przednie, więzadło krzyżowe tylne oraz więzadła poboczne: piszczelowe i strzałkowe. Ważnymi strukturami stawu kolanowego są również łąkotki: przyśrodkowa i boczna.

Staw kolanowy narażony jest na różnego rodzaju urazy i przeciążenia. Objawy choroby stawu kolanowego mogą obejmować ból, sztywność, trudności w poruszaniu się, obrzęk, zmniejszenie zakresu ruchu i trzeszczenie, a także niestabilność. Do najczęstszych chorób stawu kolanowego należą: choroba zwyrodnieniowa stawów, uszkodzenia urazowe więzadeł, łąkotek i chrząstki.

Podstawową diagnostyką chorób stawu kolanowego jest badanie fizykalne, w tym badanie zakresu ruchu, siły mięśniowej i stabilności stawu oraz tzw. testy łąkotkowe. Dodatkowo wykorzystuje się badania obrazowe, takie jak RTG, rezonans magnetyczny, czy niekiedy tomografię komputerową.

Leczenie chorób stawu kolanowego zależy od przyczyny choroby i jej stopnia zaawansowania. W przypadku chorób zwyrodnieniowych stosuje się leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, a także fizjoterapię i ćwiczenia wzmacniające mięśnie. W niektórych przypadkach konieczne jest leczenie chirurgiczne, takie jak artroskopia lub endoprotezoplastyka. W leczeniu pourazowym w obrębie kolana stosujemy fizjoterapię lub konieczne jest leczenie operacyjne takie jak artroskopowe zaopatrzenie uszkodzonych łąkotek lub rekonstrukcje więzadłowe.