Terapia powięziowa wg modelu FDM
(Fascial Distortion Model)

Czym jest powięź?

Powięź jest podstawową architekturą naszego ciała, która tworzy ,,trójwymiarową sieć”, oplatającą poszczególne mięśnie i ich grupy oraz narządy wewnętrzne. Nie tylko chroni struktury, ale też łączy je, izoluje, tworzy amortyzację dla narządów, kości, nerwów, mięśni, itd.
Jest także odpowiedzialna za transport płynów i składników odżywczych z obszaru komórkowego. Odpowiada za sensorykę, pozwala na sprawne przesuwanie się struktur względem siebie i na przenoszenie sił pomiędzy mięśniami, a układem szkieletowym.
Według badań – powięź jest jednym z najbogatszych narządów zmysłu jeśli chodzi o propriocepcję (czucie ciała w przestrzeni). Jest wyposażona w nocyceptywne zakończenia nerwowe, które mogą być źródłem bólu układu mięśniowo-szkieletowego oraz w ogromną ilość mechanoreceptorów.
Powięź przekazuje informacje o ruchu, położeniu, napięciu i bólu do mózgu oraz wegetatywnego układu nerwowego.
A zatem powięź można uznać za samodzielny i niezależny organ, a także za ,,szósty” narząd zmysłu.

Rodzaje powięzi wg dr Typaldosa – twórcy koncepcji FDM

  • Powięź taśmowa – chroni więzadła, ścięgna oraz stawy przed siłami zewnętrznymi
  • Powięź spiralna – otacza narządy wewnętrzne oraz mięśnie, chroni tkanki przed siłami trakcyjnymi oraz kompresyjnymi
  • Powięź fałdowa – należą do niej przegrody międzymięśniowe, błony międzykostne oraz torebki stawowe, chroni stawy przed siłami kompresyjnymi i trakcyjnymi
  • Powięź gładka – wyściela stawy, narządy wewnętrzne; umożliwia ślizg struktur powięziowych

Czym jest FDM?

FDM (Fascial Distortion Model) to model zniekształceń powięzi, w którym za etiologię niemal każdego urazu mięśniowo-szkieletowego (a także wielu schorzeń neurologicznych i innych jednostek chorobowych) uznaje się przynajmniej jedną z sześciu specyficznych dystorsji (zniekształceń) powięziowych:

1. Taśma spustowa (Triggerband) – skręcenie, rozerwanie lub pomarszczenie włókien taśmy powięziowej
2. Przepuklina punktu spustowego – uwypuklenie się tkanki z głębszych warstw ponad powięź leżącą powyżej
3. Kontinuum dystorsji – zmiany w strefie przejściowej pomiędzy więzadłem, ścięgnem lub innymi strukturami powięziowymi, a kością
4. Dystorsja foldingowa – trójwymiarowe zniekształcenie powięzi okołostawowej, międzykostnej, międzymięśniowej
5. Dystorsja cylindryczna – zniekształcenie zwojów spirali powięzi powierzchownej
6. Tektoniczna fiksacja – utrata zdolności ślizgu pomiędzy powięziami

A: powięź spiralna bez dystorsji
B: dystorsja cylindryczna

Każda dystorsja charakteryzuje się inną mową ciała pacjenta oraz innymi subiektywnymi odczuciami. Niezwykle istotne jest rozróżnienie rodzajów powięzi mogących wywołać poszczególne dystorsje, aby dobrać odpowiednie techniki terapeutyczne.
Powięź może ulec deformacji i powodować dolegliwości na skutek jednego konkretnego urazu lub na skutek kumulujących się mikrourazów.

Diagnostyka

Najważniejszym klinicznym kryterium w diagnostyce jest:

– analiza intuicyjnej gestykulacji (mowy ciała) pacjenta
– subiektywny, werbalny opis dolegliwości pacjenta
– mechanizm powstania urazu
– obiektywne wyniki badań (testy kliniczne, palpacja, wyniki laboratoryjne, diagnostyka obrazowa)

W testach klinicznych wykorzystywane są proste, globalne i funkcjonalne wzorce ruchowe – testy ruchomości, testy siły mięśniowej, testy obciążenia.

Cel terapii

Zadaniem terapii jest anatomiczna korekcja zniekształceń powięzi, czyli doprowadzenie jej do stanu wyjściowego za pomocą specjalnych technik manualnych (opisanych przez dr Typaldosa), często z użyciem siły porównywalnej do tej, która zadziałała w trakcie urazu i doprowadziła do zniekształcenia powięzi.

Oprócz technik manualnych używamy także środków pomocniczych do korekcji zniekształceń, np. bańki, maty igłowe, taśmy Vodoo Floss itd. Dzięki temu jesteśmy w stanie pozbyć się takich dolegliwości pacjenta jak:ból, osłabienie, ograniczenie ruchomości, uczucie niestabilności, uczucie mrowienia i drętwienia oraz sztywność.

Zastosowanie

– urazy ostre, np. skręcenie stawu skokowego
– stany chroniczne, np. zamrożony bark
– urazy sportowe, np. shin splints, łokieć tenisisty
– stany po zabiegach operacyjnych, np. rekonstrukcja ACL
– bóle w obrębie narządu ruchu, np. ból pleców, ból ramion
– ograniczenie ruchomości
– uczucie osłabienia, sztywności, niestabilności stawu
– zaburzenia równowagi
– objawy neurologiczne tj. mrowienie, drętwienie, ból skaczący
– dolegliwości układu trzewnego

Zalety

– natychmiastowe, mierzalne efekty
– szybka i efektywna redukcja dolegliwości bólowych
– korekcja zaburzeń powięzi pozwala na przywrócenie zaburzonej funkcji
– szerokie spektrum zastosowania
– aktywny udział pacjenta w procesie leczenia
– przyspieszona regeneracja tkanek
– brak konieczności stosowania unieruchomienia
– świetnie sprawdza się także u sportowców

W MIRAI uzyskasz pomoc od wykwalifikowanych, certyfikowanych terapeutów metody FDM.
Specjalistą odpowiedzialnym za ten obszar jest u nas mgr Monika Urban

Zapraszamy!